WONEN IN ITALIË – Via Aurelia
Ik zit op de boulevard van Varazze koffie te drinken. Ik ben weer onderweg naar het vliegveld van Genua. Vriendin Marianne ophalen, die een week komt logeren.
Afgelopen zaterdag was ik hier ook. Toen was ik op weg naar het vliegveld om een vriendin weer terug te brengen naar Genua en op het vliegtuig naar Amsterdam te zetten.
Zo gaat dat in de zomer. Wie komt vliegen, zeg ik altijd aan te komen op vliegveld Cristoforo Colombo in Genua zodat ik er zelf ook een aangenaam dagje van kan maken.
Met koffiestops aan de boulevard zoals vanmorgen in Varazze en even drentelen langs de zee. Op de bankjes zitten groepjes oude mensen in de schaduw met elkaar te kletsen. Er zijn ergere plekken om je oude dag door te brengen.
Op weg naar andere vliegvelden zoals Caselle bij Turijn, of Malpensa, zit je uren op de autostrada en naar Genua ga ik over de Via Aurelia, de weg die loopt langs de kust van de Bloemenrivièra.
Bij het vliegveld heb ik weer de grootste moeite met al die apparaten. Het lukt me niet om via de normale manier op de parkeerplaats te komen.
Ik rijd een stukje dwars tegen de richting in, over een stoep, hobbel de bobbel, en dan ben ik waar ik wezen moet. Gelukkig is er in geen velden of wegen een politieagent te bekennen. Heb bij het binnenrijden van het vliegveld blijkbaar toch de verkeerde ingang genomen.
Ik neem mijn gasten altijd meteen mee naar bar Roma in Varazze. De bar ligt aan het strand en je kunt er ook eten. Een pasta of iets lichters zoals een 'caprese'. Mijn vrienden voelen zich dan meteen op vakantie. En ik kan even uitpuffen van het rijden in de hitte.
Ook hier is het warm en klaagt iedereen, maar volgens mij gaat het om normale temperaturen. In de zomer is het hier altijd 30 tot 35 graden. Verontrustender vind ik de hitte in een stad als Londen waar de thermometer vandaag 41 graden aantikt.
Inmiddels is mijn vriendin aangekomen. Het is altijd een feestelijk weerzien. Er is maar één uitgang, je kunt elkaar niet mislopen. Daar gaan de schuifdeuren open en daar staat ze. Ik betaal de parkeer-automaat en wegwezen. Op weg naar de spaghetti 'alle vongole'!
- De beslissing
Jarenlang was het een droom. Een huis in Italië. Op vakantie stond ik steevast lang voor de etalage van de makelaar ter plaatse. Maar het moment was (nog) niet geschikt. Ik werkte nog, mijn geliefde was ziek, m’n ouders hadden steeds meer zorg nodig. Ik bleef dromen en fantaseren, allemaal heel veilig. Jaar na jaar ging voorbij. Er gebeurde veel. Cor ging dood, ik maakte een voettocht naar Rome, werd ontslagen en toen was daar opeens het moment van: nu of nooit.
